...خدا...

وقتی تنهایی حس می کنی زمان کش میاد! هر چقدر تو افکار خودت غرق بشی و فرو بری این زمان کند و نفس گیر طاقت فرساتر میشه . می گن انسان نیست که در ساعت و زمان زندگی می کنه بلکه زمان است که با انسان دوام و قوام می یابد. بعد چهارم از وجود انسان.

در هر مرحله از زندگی انسان مواقعی پیش میاد که زمان می ایسته این موقع می گن شکست. اون موقعی که هر چقدر چنگ می زنی به هیچ جا نمی رسی . هر چی می پرسی بیشتر به نمی دونم می رسی!  و هر چقدر میدوی باز سرجای خودتی! ته خط.

زمان داره برای دیگران میگذره نه تو اما فقط نصیحت می کنن صبر کن به تلاشت ادامه بده! نایست و نمی دونن زمانه توه که ایستاده و نمی تونی کاری انجام بدی.... به هر حال چون تجربه شخصیه و هیچکس دیگر نمی تونه اینو بفهمه پس درک درستی از تجربه شخص دیگر نمی توان داشت (گرچه من ندیدم کسی درک درستی هم از تجربه های جمعی داشته باشه) پس می مونی تو خودتو نامشخصی این تجربه و غیر واقعی بودن هم یکی از مشخصه های تجارب دوزخی است.

و این اون لحظه ای که رو به آسمون می کنی و فریاد می زنی

                        خدا......